//////

Miesięczne archiwum: Styczeń 2011

WYNALAZCA W POSTACI OBSERWATORA

Takiego obserwatora nie ma. Wszyscy rzeczywiści obserwatorzy są narażeni na działanie pól grawitacyjnych swo­ich planet, a także pola grawitacyjnego reszty wszechświata. Nie ma żadnej ucieczki od gra­witacji. Jest ona powszechna. Wynalazek w po­staci obserwatora wyzwolonego od grawitacji trąci metafizyką, podobnie jak absolutna prze­strzeń i absolutny czas. Podważa podstawowe idee operacyjności i względności. Wzmianka o  przestrzeni nasuwa dalsze uwagi krytyczne. Czy nie musimy posługiwać się torami foto­nów, aby wyznaczyć linie proste w przestrzeni, a zatem stosować geometrię fizyczną? Jeśli mówimy, że światło ugina się w polu grawitacyj­nym, to znaczy iż przyjmujemy, że przestrzeń jest płaska, że linie proste mogą być w jakiś sposób wyznaczone bez odwołania się do świa­tła, a zatem, że geometria przestrzeni jest euklidesowa.

TEORIA WZGLĘDNOŚCI

Wszystkie te straty usuwa Einsteinowska i ogólna teoria względności. Jej podstawową zasadą jest to, że te same prawa fizyki obowią­zują we wszystkich układach poruszających się | z przyspieszeniem, a więc — na mocy zasady j równoważności — we wszystkich układach bez j względu na to, w jakim polu grawitacyjnym się znajdują. W szczególności prędkość światła jest stała i światło rozchodzi się po liniach i prostych, lecz przestrzeń nie jest już euklidesowa. Zakrzywienie przestrzeni jest bezpośred­nio zależne od rozkładu materii i energii. W ten | sposób geometria przestrzeni, sama będąca  czymś powszechnym, zostaje ściśle związana z czymś innym równie powszechnym — z gra­witacją. To wyjątkowo eleganckie rozwiązanie prze­widuje wszystkie godne uwagi efekty, wynika­jące z założenia płask ości przestrzeni.