//////

Miesięczne archiwum: Listopad 2012

OKREŚLENIE ENERGII KINETYCZNEJ

Nigdy tak naprawdę nie rozumie­liśmy, dlaczego energią kinetyczną była właś­nie wielkość 1/2mv2. Dlaczego nie mv2, lub l./3mu2 lub jakikolwiek inny ułamek? Teraz,’ być może, ta zmienność masy bezwładnej w za­leżności od prędkości spowoduje, że łatwiej nam będzie zaakceptować ową dziwną formułę. I tak się dzieje. Dokonujemy jednego: określa­my energię kinetyczną raczej za pomocą wzro­stu masy niż za pomocą prędkości. Określamy energię kinetyczną jako iloczyn przyrostu ma­sy i kwadratu prędkości światła w próżni — w symbolicznym zapisie Ek = (m—m0) c2, gdzie Ek jest energią kinetyczną, m — masą cząstki przy dowolnej prędkości, m0 — masą cząstki w spoczynku.

W ZALEŻNOŚCI OD PRĘDKOŚCI

Przyjęcie, iż masa zmienia się w zależności od prędkości, pozwala temu wy­rażeniu przekształcić się w Ek = l/2mu2 przy niskich prędkościach. Ta definicja energii kinetycznej jest więc — pominąwszy już jej więk­szą zrozumiałość — całkowicie zgodna ze star­szą definicją. Mieliśmy fałszywe pojęcie o ener­gii kinetycznej. Byliśmy zahipnotyzowani przez prędkość, ponieważ masa wydawała się stała. Energia kinetyczna jest w bezpośredni sposób związana nie z prędkością, lecz ze wzrostem masy i jest rzeczywiście do niego wprost pro­porcjonalna. Energia ruchu przejawia się więc bezpośrednio pod postacią wzrostu masy. Gdy biegniemy, stajemy się bardziej bezwładni!