//////

Miesięczne archiwum: Grudzień 2012

PRZESTRZEŃ ŻYCIOWA

Odrzuca propozycję ścieśnienia swojej przestrzeni ży­ciowej. Unika ograniczenia swobody. Elektro­nowi zmuszonemu do przebywania w obszarze przestrzeni o rozmiarach jądra atomowego mu­siałaby też towarzyszyć fala o długości równej co najwyżej średnicy jądra. Gdyby fala była dłuższa, elektron spędzałby większość czasu poza jądrem. Ograniczona długość fali wiąże się ze zmniejszeniem przestrzeni, co musi być zrównoważone wzrostem pędu elektronu, aby został zachowany bez zmiany jego kwant dzia­łania, h. Elektron miałby więc tak wysoką energię kinetyczną, że wyrwałby się z więzie­nia, którym jest dla niego jądro. Do uwięzienia zatem dojść nie może. Elektron nie może na stałe przebywać wewmątrz jądra dopóty, dopóki jakaś przeogromna siła nie przezwycięży jego dażenia do swobody.

OLBRZYMIE CIŚNIENIE

Taką siłą jest olbrzymie ciśnienie powstające wewnątrz gwiazdy kur­czącej się pod wpływem działania własnej gra­witacji. Siła ta może wgnieść elektrony w ją­dra i przekształcić gwiazdę w ciało złożone wy­łącznie z neutronów — w gwiazdę neutronową. Jest to obrazowa miara dążności elektronów ku swobodzie. Trzeba ciała wielkości gwiazdy, aby je przytrzymać w jednym miejscu. Ilekroć próbujemy w jakiś sposób zniewolić elektron, czy to przez zmuszenie go do przeby­wania wewnątrz ograniczonej przestrzeni, czy to przez skierowanie jego lotu ku szczelinie, przez którą ma przelecieć, tylekroć upiera się on przy swojej swobodzie działania i wykazuje to w charakterystyczny sposób. Elektron jed­nakże nie ogranicza się do biernych demonstra­cji. Może korzystać ze swej swobody przez na­ruszanie zasad zachowania energii i pędu.