//////

Miesięczne archiwum: Styczeń 2013

ENERGIA I MASA

Energia i masa są w istocie tym 1 samym. Einsteinowskie równanie E = mc2 wy­raża jedną z najbardziej fundamentalnych relacji zachodzących w przyrodzie.Na szczęście nie potrzeba zmieniać pojmo- \ wania pędu jako iloczynu masy i prędkości j pod warunkiem, że masa jest masą rosnącą i w miarę wzrostu prędkości. Zasady zachowania energii i pędu nie tracą ważności. Nie musimy też zmieniać naszego sposobu pojmowania siły pod warunkiem, że zdefiniujemy ją nie jako iloczyn masy i przyspieszenia, lecz jako tempo zmiany pędu w miarę upływu czasu, * Istotną korzyścią, jaką odnosimy z badań nad prędko poruszającymi się rzeczami, jest utrwalenie naszego przekonania o istnieniu ścisłego zwią­zku między masą i energią.

ANALIZA PROSTYCH ODDZIAŁYWAŃ

Rodzi to nowe py­tania i otwiera drogę przed nowymi rozważa­niami. Na przykład jeśli energia jest związiana z masą cząstki, to czy możliwe jest przypisanie masy energii potencjalnej pola lub energii pro­mieniowania elektromagnetycznego? Będzie to przedmiotem rozważań w następnym roz­dziale. Analizując proste oddziaływania grawitacyj­ne i elektromagnetyczne, doszliśmy do ważnych pojęć energii i pędu. Zamknijmy ten rozdział skomentowaniem pewnych stosunków liczbo­wych. Stosunek siły przyciągania elektrosta­tycznego do siły przyciągania grawitacyjnego dla protonu i elektronu jest rzędu 1040. Jest to liczba przeogromna, ale skądinąd dobrze nam znana.

ZBIEG OKOLICZNOŚCI

Stosunek długości promienia wszechświata do komptonowskiej długości fali protonu jest także rzędu 1040, a  oceniliśmy stosunek wieku wszechświata do czasu życia jądra znów jako rzędu 1040. Czy jest to zbieg okoliczności, czy też ma to ważne znaczenie? Jakkolwiek by było — a wielu fi­zyków, w szczególności Eddington, nie ma ża­dnej wątpliwości, że prawdą jest to ostatnie — liczba ta pojawia się znów jako bezwymiarowa wielkość utworzona z następujących stałych uniwersalnych: G— stałej grawitacyjnej, mp — masy protonu, h — stałej Plancka podzielanej przez 2it i c — prędkości światła w próżni; mianowicie jest nią hdGm2p.