//////

Miesięczne archiwum: Styczeń 2014

KOMPLEKS PROBLEMÓW

Specyficzny kompleks problemów wyłania się i będzic narastał w związku z drugą wymienioną przez nas dziedziną przemian — tj. społecznym ruchem kulturalno-oświatowym.Ruch społeczno-kulturalny stara się dziś zaspokoić trzy typy potrzeb:  potrzebę oświaty w zakresie ogólnym (niespecjalistycznym, niezawodowym); w grę wchodzą tu często r.           zagadnienia formułowane w sposób odpowiadający za­ interesowaniom ludzi dorosłych, traktowane są jednak w trybie popularyzatorskim; potrzebę autoekspresji — w klubach zaintereso­wań, zespołach amatorskich itp;  potrzebę rozrywki i kontaktów kulturalnych oraz towarzyskich.Na ogół sądzi się, że ruch społeczno-kulturalny ma do odegrania swą zasadniczą rolę w miejscowościach ubogo wyposażonych w inne placówki zdolne do peł­nienia wymienionych powyżej funkcji.

SZCZEGÓLNIE DYNAMICZNIE

Tymczasem roz­wija się on właśnie szczególnie dynamicznie w licz­nych ośrodkach wielkomiejskich. Wynika stąd, iż funk­cją jego jest nie tylko (a może nawet w mniejszym stopniu) zastępowanie innych instytucji, służących kon­taktom z kulturą, ale iż reprezentuje wartości szcze- |   gólne, przede wszystkim hipotetycznie określając, stwarza płaszczyznę kontaktów międzyludzkich podporząd­kowanych wspólnocie. zainteresowań.Na tym miejscu ważne dla nas jest przede wszyst­kim to, co w działalności ruchu społeczno-kulturalnego wiąże się najsilniej z problematyką potrzeb oświato­wych i potrzeb ekspresji — ograniczymy więc dalsze uwagi do tych dwóch pierwszych typów potrzeb.

WYPEŁNIENIE LUKI

Ruch kulturalno-oświatowy usiłuje ‚wypełnić lukę między wykształceniem szkolnym szerokich kręgów społecznych a ich aspiracjami do tego, aby być przy­sposobionym do uczestnictwa w kulturze; Nie jest na­szym zadaniem ocena osiągnięć w tym względzie, na­tomiast należy zwrócić uwagę na zasadnicze zmiany, jakie zajdą wśród potencjalnej publiczności instytucji kulturalno-oświatowych, oraz ich następstwa.W okresie do roku 1980 nadal będziemy mieć znaczne odsetki absolwentów szkół niematuralnych. Należy sądzić, iż w rocznikach tych odezwie się pewien niepo­kój wywołany świadomością zróżnicowań wykształce­nia w kolejnych grupach .wieku. Może to wzmocnić as­piracje do dodatkowego uzyskania wiedzy ogólnej na drodze pozaszkolnej.

AKTYWIZACJA KSZTAŁCENIA

Aktywizacja kształcenia pozaszkolnego w ramach in-* stytucji kulturalno-oświatowych będzie mogła rozłado­wać „lukę oświatową”, jaką pozostawi skokowy z ko­nieczności rozwój oświaty.W dalszej przyszłości instytucje kultury będą — być może — zaspokajać również część zapotrzebowa­nia na kształcenie ogólne na ‘szczeblu wyższym.Jako efekt podniesienia poziomu kulturalnego spo­łeczeństwa przewidywać należy rozbudzanie i uaktyw­nianie samorodnych talentów i coraz liczniejsze próby własnej ekspresji, intelektualnej, artystycznej. Pewne formy takiej ekspresji usiłuje pobudzać i kanalizować np. telewizja (przejawy hobby, erudycyjnego, w teletur­niejach). Innym aktywnym dziś kanałem są placówki kulturalno-oświatowe (zespoły dramatyczne, ogniska plastyczne, estrady recytatorskie itd).

W ODNIESIENIU DO PRZEMIAN

Należy spodziewać się, że typ zintegrowanej kultu­ry, jaki wyłoni się w następstwie rozwoju oświaty i      środków masowego komunikowania, będzie sprzyjał pierwszej selekcji talentów w tych dziedzinach, w któ­rych twórczość nieprofesjonalna zdobywa powszechne zainteresowanie. Będzie to niebłaha dziedzina działań wykraczających poza przysposabianie do ról wyłącznie biernych względem kultury.W odniesieniu do przemian w ostatniej z wymienio­nych tu dziedzin — tj. szkolnictwa dla potrzeb kultu­ry — można przewidywać olbrzymi wzrost ilościowy zadań, jak i rozszerzenie ich zakresu. Przede wszy­stkim bowiem instytucje kulturalne obsługujące ludzi o          wykształceniu przynajmniej średnim wymagać bę­dą pracowników o wykształceniu wyższym, i to pra­cowników dobrze przygotowanych do tej działalności.