//////

Miesięczne archiwum: Sierpień 2014

OŚRODEK ŻYCIA KULTUROWEGO

W nowych, rozumnie rozplanowanych osiedlach powinna ona stanowić ośrodek życia kultu­ralnego dzieci i młodzieży i — w pewnej mierze — do­rosłych. Zwłaszcza, gdy dokształcanie — jak należy przewidywać — stanie się potrzebą jeszcze bardziej roz­powszechnioną, szkoły dzisiejsze, izolowane jako ośrod­ki kształcenia dzieci i młodzieży, powinny rozwinąć się w wielofunkcyjne instytucje oświatowo-kształćące, z których by również i dorośli mogli korzystać. Zarów­no zagadnienia kultury ogólnej, jak i cały szereg pro­blemów życiowo ważnych — choćby z zakresu psycho­logii, higieny, poradnictwa, opieki nad dzieckiem itp. — może i powinien znaleźć tu ujęcie i oświetlenie…

TWORZENIE WIELKICH OŚRODKÓW

Nale­żałoby zmierzać do tworzenia wielkich ośrodków oświa- towo-kulturalnych, których urządzenia i zbiory były­by użytkowane dla wielu różnych celów” .Problem ilościowego i organizacyjnego rozwoju oświa­ty nie wyczerpuje zagadnienia — z punktu widzenia jego efektów kulturalnych. Nie mniej ważna jest jej jakość (przez którą rozumiemy zarówno poziom, jak i kierunki nauczania). Upowszechnienie nauczania śred­niego (a również ewentualny szybki rozwój szkolnictwa wyższego) pociągnąć może za sobą obniżenie poziomu nauczania, co szczególnie niekorzystnie odbiłoby się na rozwoju kultury społeczeństwa.

NIEZBĘDNE KROKI

Niezbędne więc będą kroki zapobiegające temu zjawisku. Najważniejszym z nich zapewne okaże się udoskonalenie procesu kształ­cenia i dokształcania nauczycieli; następnie zaś dosko­nalenie metod nauczania i organizacji procesu naucza­nia, stworzenie warunków i mechanizmów wyrównu­jących szanse oświatowe (z jednej strony rola taka przy­padnie przedszkolom, gdy obejmą ogół dzieci, z dru­giej — np. specjalnemu systemowi zasiłków, stypen­diów).I w tym zakresie nowe rozwiązania mogą po­wstać w wyniku współdziałania polityki oświatowej z polityką kulturalną — prowadzącego między innymi do znacznie śmielszego wyjścia oświaty poza mury i in­stytucje szkolne, także poza okres wieku dziecięcego i młodzieżowego, zyskania poza szkołą sojusznika w po­staci instytucji kulturalnych.

PODNIESIENIE JAKOŚCI NAUCZANIA

Podniesienie jakości nauczania (w tym wprowadzenie nowych jego metod) oraz zacieśnienie współdziałania systemu oświatowego z systemem instytucji kultural­nych jest również warunkiem uporania się z proble­mem dzieci specjalnej troski, problemem, który za­pewne będzie narastał w perspektywie roku 2000. Liczebność tej kategorii w naszym kraju trudna jest do ścisłego ustalenia — zarówno ze względu na nieo­strość kryteriów, jak i niedorozwój diagnostyki (me­dycznej i społecznej). Można spodziewać się, że zagad­nieniu temu poświęci się wiele uwagi w najbliższych latach — i to zarówno ze względów humanitarnych, jak ogólnospołecznych.