//////

Miesięczne archiwum: Listopad 2014

KIERUNKI KSZTAŁCENIA

Zagadnienie kierunków kształcenia nie sprowadza się do odejścia od „zawodowości” — również w ramach wy­kształcenia ogólnego nacisk kłaść można na takie lub inne aspekty rzeczywistości. Warto rozróżniać trzy pod­stawowe kierunki: matematyczno-fizyczny (w tym: techniczny), humanistyczny, przyrodniczy. Rozwój „kul­tury technicznej” przesądzony będzie przez dalszą komplikację procesu pracy, a także utechnicznianie ży­cia codziennego (od konsekwencji wynikających z roz­woju motoryzacji poczynając).  Trzeba sobie, jednak uświadomić, że kultura matematyczna czy techniczna nie musi być pozbawiona wartości humanistycznych — wręcz przeciwnie, potrafi ona. uczulać na pewne nowe, bardziej skomplikowane formy skojarzeń w sztuce, rozwijać nowe typy wrażliwości.

OBOK KSZTAŁCENIA OGÓLNEGO

Obok kształcenia ogólnego o przewadze elementów technicznych niezbędna będzie — dla harmonijnego rozwoju kultury narodowej — rehabilitacja kształce­nia humanistycznego (między innymi również wykształ­cenia klasycznego, obok społeczno-ekonomicznego), a także rozwój kształcenia z naciskiem na przyro­doznawstwo (w szczególności kontakt z przyrodą ży­wą), co pozwoli na zbliżenie się do ideału społeczeństwa o  bogatej, wielostronnej kulturze. Realizacja takiego postulatu wymaga zmiany obecnych programów szkol­nych (w szkołach podstawowych i średnich).

INNE POWAŻNE ZADANIE

Inne poważne zadania systemu oświatowego związa­ne będą z szybko narastającą potrzebą uzupełniania, uaktualniania wykształcenia, z rozwojem tego, co określa się jako „kształcenie ciągłe”. I w tej dziedzinie oświata będzie mogła wywiązać się ze swych zadań je­dynie wtedy, kiedy nastąpi ściślejszy jej związek z in­stytucjami kulturowymi, polityką kulturalną. Rozpatrując perspektywy rozwoju oświaty w Polsce, traktujemy wykształcenie przede wszystkim jako dobro społeczne zapewniające rozwój kraju w wielu dziedzi­nach — w tym także w sferze kultury. Trzeba jednak zdawać sobie sprawę z faktu, iż wykształcenie nie jest dobrem przyjmowanym w sposób bezkonfliktowy.