//////

Miesięczne archiwum: Sierpień 2015

INNE SPOJRZENIE

Spróbujmy raz jeszcze, bardziej ogólnie spojrzeć na prawdopodobne warianty rozwoju uczestnictwa kultu­ralnego w Polsce do roku 2000.Zasadnicze kierunki tego rozwoju rysują się — w świetle tego, co powiedziano uprzednio — jako wy­nik przemian zachodzących przede wszystkim w czte­rec h dziedzinach (wyodrębnionych zresztą na różnychzasadach): ęgalitaryzacji społeczeństwa lub znąęgnego-zróżni- cowania możliwości uczestnictwa w Jnilturze^  ujednolicenia lub zróżnicowania wzorów kulturo­wych;  „humanistycznego” lub „techniczno-konsumpcyj- nego” charakteru uczestnictwa kulturalnego;   autentyczności lub wtórności i imitacyjności ak­tywności kulturalnej.

UCZESTNICTWO KULTURALNE

Uczestnictwo kulturalne będzie kształtować się odmiennie w przypadku polityki kulturalnej silnie i aktywnie forsującej jego egalitaryzm (nawet „egali­taryzm rekompensujący”), odmiennie zaś, gdy polityki takiej nie będzie się prowadzić. Przy tym egalitaryzm w kulturze jest zazwyczaj ściśle związany z egalitaryz­mem (lub jego brakiem) w innych dziedzinach.Przed polityką kulturalną, która będzie chciała reali­zować zasadę egalitaryzmu w kulturze, staną więc za­dania przezwyciężenia tej współzależności i niedopusz­czania do tego, aby np. tendencje do zróżnicowania płac rzutowały silnie na możliwość uczestnictwa w kulturze.

W OMAWIANEJ PERSPEKTYWIE

W każdym razie stopień egalitaryzmu kulturalnego będzie w omawianej perspektywie jednym z najbar­dziej istotnych wskaźników osiągnięć na drodze roz­woju socjalizmu w naszym kraju. Jak się wydaje, szczególnie cennym instrumentem polityki kulturalnej w tym zakresie może być swego rodzaju „minimum kulturalne” (po bardziej szczegółowym opracowaniu jego koncepcji — odniesienie tego minimum do realizo­wanego modelu konsumpcji oraz ilości czasu poświęco­nego na aktywność kulturalną takiego lub innego ro­dzaju, głównie zaś do infrastruktury kulturalnej). Usta­lenie „minimum” pozwoliłoby na ocenę postępu w dzie­ci ‚ * rozwoju kulturalnego.