//////

Miesięczne archiwum: Lipiec 2016

REALIZACJA DRUGIEGO WARIANTU

Realizacja drugiego wariantu wymagałaby jednak znaczniejszego zwiększenia funduszu spożycia społecznego — a w nim właśnie funduszu dóbr i usług kulturalnych (przy tym zaś odpowiedniej dystrybucji tego spożycia).Z punktu widzenia polityki kulturalnej wskazane by­łoby w szczególności wprowadzenie wspomnianego wskaźnika „minimum socjalnego”, jako jednego z naj­donioślejszych wskaźników rozwoju społeczno-ekono­micznego kraju. Stopniowe podnoszenie minimum so­cjalnego zapewniłoby warunki sprzyjające szybkiemu rozwojowi kulturalnemu.Istotnym aspektem ekonomicznych uwarunkowań przemian kulturalnych będzie kształtowanie się spo­życia zbiorowego, przede wszystkim zaś wysokości funduszu „spożycia społecznego” — rozumianego jako spożycie tych dóbr i usług, które ludność otrzymuje nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie.

FUNDUSZ SPOŻYCIA SPOŁECZNEGO

W założeniu fun­dusz spożycia społecznego wyrównywać powinien spo­łeczne nierówności. Założenia wstępne planu perspektywicznego przewi­dują, że relacja pomiędzy spożyciem z indywidualnych dochodów ludności i spożyciem zbiorowym (rzutują­cym na fundusz spożycia społecznego) nie zmieni się za­sadniczo do roku 1980 (będzie równa nadal około 6:1). Dopiero po roku 1980 przewiduje się pewną preferen­cję dla spożycia zbiorowego (w związku z czym relacja pomiędzy spożyciem z funduszy indywidualnych i z fun­duszu spożycia zbiorowego w roku 1990 wynosić ma około 5,3:l).W przypadku realizacji tych założeń dopiero po roku 1980 wzrosną możliwości aktywnej polityki społeczno- -kulturalnej mającej na celu egalitaryzację w zakresie uczestnictwa w kulturze.

POLITYKA EKONOMICZNA

Taka lub inna polityka eko­nomiczna państwa ustalająca relację pomiędzy spoży­ciem indywidualnym i spożyciem zbiorowym określi więc w znacznym stopniu rozwój uczestnictwa kultu­ralnego.Czynnikiem następnym (zresztą ściśle związanym z dwoma poprzednimi) będą przemiany modelu kon­sumpcji naszego społeczeństwa, zmiany struktury wy­datków ludności, a zwłaszcza przesunięcia w wydatkach związanych z aktywnością kulturalną. Przewidywania szczegółowe w tej dziedzinie są bardzo trudne, omawia­ne zjawiska zależą bowiem od polityki ekonomiczno- -społecznej oraz polityki kulturalnej najbliższych kil­kunastu lat — głównie zaś od tego, w jakiej mierze wydatki ludności na kulturę ulegną podwyższeniu wskutek zmiany struktury konsumpcji — polegającej w szczególności na zwiększeniu wydatków na artykuły nieżywnościowe.