//////

Miesięczne archiwum: Październik 2016

PO REFORMIE CZASU PRACY

Jak wynika przy tym z badań przeprowadzanych za granicą w okresie kilku lat po reformie czasu pracy — dominujące formy wy­poczynku w rozszerzonym wymiarze czasu lokalizo­wane są najczęściej w ramach własnego mieszkania (przy współudziale rodziny): przy telewizji, radiu lub książce.W tych krajach socjalistycznych, gdzie skrócono czas pracy, nie zaobserwowano większych zmian frekwen­cji na przedstawieniach teatralnych i widowiskowych.Przedstawienia teatralne, wprowadzone w pierwszym okresie w soboty przed południem, zostały zlikwido­wane z braku zainteresowania ze strony publiczności. Natomiast w soboty cieszyły się powodzeniem imprezy sportowe.

ORGANIZOWANE PRÓBY

Próby organizowania przez zakłady pracy wycieczek nie odnosiły na ogół sukcesów — z wyja­zdów poza miasto korzystała głównie młodzież, w mi­nimalnym stopniu zaś rodziny pracownicze. W skali ogólnospołecznej trzeba wymienić dwa czyn­niki kształtujące uczestnictwo w różnych formach wy­poczynku w czasie wolnym: 1) potrzeby ludności, jej upodobania, 2) poziom rozwoju tej części infrastruktu­ry, która zaspokaja potrzeby w zakresie kultury i wy­poczynku.Z zagadnieniem pierwszym wiąże się kwestia opra­cowania i upowszechniania modelu {bądź modeli) kultu­ry czasu wolnego i pożądanych wzorów spędzania cza­su wolnego, kształtowania nawyków i upodobań.

ROZBUDOWA OBIEKTÓW

Pro­blem drugi dotyczy budowy i rozbudowy obiektów i    urządzeń, ich lokalizacji przestrzennej, liczby miejsc, cen.Szersze skutki społeczne i kulturalne skracania czasu pracy w tygodniu ujawniają się zazwyczaj w dłuższych okresach, w miarę upływu czasu. Wynika to z faktu, że zmiany w stylu życia i sposobie spędzania czasu nie są prostą konsekwencją zwiększania ilości czasu wol­nego, lecz zależą od nawyków ukształtowanych niekie­dy wieloletnią tradycją, od wzorów akceptowanych przez dane środowisko, od przyzwyczajeń i zaintereso­wań, jak również od konkretnych możliwości spędzania wolnego czasu zgodnie z tymi zainteresowaniami.

SAMA REFORMA

Dla­tego też sama reforma i okres bezpośrednio po niej na­stępujący stanowią pierwszy etap zwiększenia ilości wolnego czasu, kwestia zaś treści wypełniających czas wolny, wzorce jego wykorzystania kształtują się w dłuższych okresach czasu.Z badań zagranicznych wynika, że warunki niedo­stateczne dla upowszechnienia atrakcyjnego wypoczyn­ku {przede wszystkim niepełne przygotowanie infra­struktury) mogą stać się wręcz źródłem wzrostu zja­wisk z zakresu patologii społecznej po’skróceniu czasu pracy. Nie może trwać więc zbyt długo etap następu­jący po reformie czasu pracy, gdy zazwyczaj większość czasu wolnego zostaje zagospodarowana w miarę indy­widualnych potrzeb, natomiast brak jest jeszcze atrakcyjnych propozycji instytucji kultury, oświaty, sportu, turystyki i rekreacji.